Nauczycielka powiedziała małej dziewczynce z zespołem Downa, że nawet makijaż nie sprawi, że będzie piękna, nie podejrzewając, że wkrótce jej matka da jej ważną lekcję.

Interesujące

 

Przyszłam do szkoły mojej córki, aby pociągnąć nauczycielkę do odpowiedzialności za jej słowa. Spodziewałam się usłyszeć przeprosiny, może jakieś wyjaśnienia. Ale najmniej spodziewałam się tego, co córka opowiedziała mi później.

U mojej sześcioletniej córki Victorii zdiagnozowano zespół Downa.

Posłanie jej do szkoły i zapisanie do pierwszej klasy było jedną z najtrudniejszych decyzji w moim życiu.

Każdego dnia po lekcjach zadawałam jej te same pytania.

— Czy ktoś cię dzisiaj skrzywdził?

— Nie, mamusiu.

— Wszyscy byli dla ciebie mili?

— Tak!

— Obiecujesz, że powiesz mi, jeśli ktoś będzie źle cię traktował?

— Obiecuję!

Nawet nie wyobrażałam sobie, jak szybko ta obietnica zostanie wystawiona na próbę.

Przez pierwsze dwa tygodnie Victoria wracała do domu w doskonałym humorze, pokazywała mi swoje rysunki i opowiadała o nowych przyjaciołach.

Ale pewnego wieczoru przyszła do domu wyjątkowo cicha.

— Jak minął dzień w szkole, kochanie?

— Dobrze.

— Bawiłaś się z Lily?

Skinęła głową.

— A z Emmą?

— Powiedziała, że moje buty są dziwne.

Spojrzałam na jaskrawożółte trampki Victorii.

— A dlaczego są dziwne?

— Bo nikt inny nie ma żółtych.

— Było ci przykro?

— Trochę.

— Może jutro założysz swoje białe trampki?

Spuściła wzrok.

— Chyba tak.

— Ale przecież tak bardzo lubisz żółte!

— Wiem.

— To dlaczego nie chcesz ich założyć?

Victoria zaczęła bawić się sznurówkami.

— Emma powiedziała, że księżniczki nie noszą żółtych butów.

— Oczywiście, że noszą! Księżniczka może zakładać wszystko, na co ma ochotę.

— Nawet dinozaury?

Roześmiałam się.

— Zwłaszcza dinozaury!

Uśmiechnęła się, ale po chwili znów spuściła głowę.

— Czy Emma nadal będzie się ze mną bawić?

Zawahałam się.

— Oczywiście, kochanie.

— Obiecujesz?

Chciałam obiecać jej, że już nigdy nikt nie będzie się z niej śmiał.

Zamiast tego wskazałam na białe trampki.

— Może jutro je założysz? Przynajmniej dopóki pozostałe dzieci się do ciebie nie przyzwyczają.

Victoria skinęła głową.

Myślałam, że ją chronię.

Nie rozumiałam, z czego tak naprawdę proszę ją zrezygnować.

Następnego ranka wybrała białe trampki.

Wydawało mi się, że oszczędziłam jej kolejnej przykrej sytuacji.

Nawet nie zauważyłam, że przestała nosić buty, które naprawdę lubiła.

A potem w szkole zorganizowano pierwszą uroczystość.

Nie minęła nawet godzina od mojego powrotu do domu, gdy zadzwonił dyrektor Harris.

— Pani Parker? Victoria płacze już od dwudziestu minut. Ciągle o panią pyta.

— Zrobiła sobie krzywdę?

— Fizycznie wszystko jest w porządku. Ale proszę przyjechać.

Chwyciłam kluczyki i wybiegłam z domu.

Kiedy dotarłam na miejsce, szkolnymi korytarzami biegały dzieci z namalowanymi na twarzach motylami i kwiatami.

Victoria stała przed gabinetem dyrektora i płakała.

— Mamo!

Natychmiast ją przytuliłam.

— Kochanie, co się stało?

Wskazała młodą nauczycielkę, która właśnie malowała motyla na policzku innej dziewczynki.

— Nie chciała namalować mi motyla.

— Dlaczego?

— Powiedziała, że makijaż nie sprawi, że takie dziewczynki jak ja będą piękne.

W środku wszystko mi się ścisnęło.

— Mamusiu, czy to znaczy, że jestem brzydka? Tylko mnie nie okłamuj.

— Jesteś piękna, córeczko.

— Ale ona jest nauczycielką. Nauczyciele nie kłamią.

Spojrzałam na kobietę. Wesoło rozmawiała z innym dzieckiem i najwyraźniej nie zdawała sobie sprawy z tego, co właśnie zrobiła.

— Poczekaj chwilę w gabinecie dyrektora, dobrze? Zaraz wrócę.

— Pojedziemy do domu?

— Pójdziemy do kina. A potem zjemy lody. Obiecuję.

— Z posypką?

— Z największą porcją posypki!

Victoria mocno mnie przytuliła i pobiegła do środka.

Jeszcze raz spojrzałam na nauczycielkę, która nadal malowała kolejnego motyla.

Nigdy wcześniej mnie nie spotkała.

Nie wiedziała, że jestem mamą Victorii.

I zamierzałam zachować to w tajemnicy jeszcze przez kilka minut.

Najpierw chciałam usłyszeć, jak tłumaczy swoje zasady, zanim dowie się, że sama właśnie je złamała.

Wtedy przypomniałam sobie coś z przeszłości.

Dziewięć lat wcześniej zarabiałam na życie, malując twarze dzieci na urodzinach i imprezach dla najmłodszych.

Rodzice często podchodzili do mnie z gotowymi poleceniami.

— Proszę namalować jej księżniczkę. Będzie pasować do sukienki.

— A kim ona sama chciałaby zostać?

— Czy to ma jakieś znaczenie?

 

— Dla mnie ma.

Zawsze zadawałam każdemu dziecku to samo pytanie:

— Kim chciałbyś dzisiaj zostać?

Pewnego razu, podczas eleganckiego przyjęcia dla dzieci, podeszła do mnie mała dziewczynka.

— Chcę być smokiem! — oznajmiła pewnym głosem.

— Zielonym czy czerwonym?

— Zielonym! I z ogromnymi, strasznymi zębami!

Za jej plecami pojawiła się mama.

— Tylko nie to. Ona będzie księżniczką.

— Ale mamusiu…

— Zapłaciliśmy za profesjonalne zdjęcia.

Spojrzałam na dziewczynkę.

— A co, jeśli najpierw spróbujemy namalować smoka?

Kobieta ciężko westchnęła.

— Dobrze. Ale proszę zrobić go słodkim.

Kiedy skończyłam, dziewczynka z zadowoleniem zaryczała.

— Mamusiu, patrz! Jestem smokiem!

Natychmiast podbiegło do nas kolejne dziecko.

— Ja też chcę!

— Ja też! — zawołały pozostałe dzieci.

Wkrótce w kolejce stała już trójka maluchów, które chciały zostać smokami.

Szeroki uśmiech tamtej dziewczynki pamiętałam jeszcze przez wiele lat.

Po narodzinach Victorii stopniowo przestałam pracować na dziecięcych przyjęciach, a z czasem zaczęłam pracować z domu jako graficzka.

Kochałam córkę całym sercem. Być może nawet zbyt mocno.

Przed rozpoczęciem przez nią pierwszej klasy wybrałyśmy się na zakupy.

— Mamusiu! Plecak z dinozaurem!

— Spójrz lepiej na ten, kochanie. Wszystkie dziewczynki mają mniej więcej takie.

— Ale ten ma kolce!

— Może weźmiemy ładny, różowy?

Przez chwilę milczała.

— Dobrze, mamusiu.

Kupiłam jej również pasujące kolorystycznie kokardki.

Kiedy poinformowano nas o szkolnej uroczystości, Victoria pokazała mi ogłoszenie.

— Lily i Emma chcą motyle!

— Ty też chcesz motyla?

Zawahała się.

— Chyba tak.

— Motyle są takie piękne, kochanie.

— Dobrze, mamusiu.

Uśmiechnęłam się, przekonana, że dokonałyśmy właściwego wyboru.

A teraz, stojąc na szkolnym korytarzu, przypomniałam sobie mój stary notes.

Ale w tej chwili było coś ważniejszego niż wspomnienia.

Chciałam usłyszeć wyjaśnienia nauczycielki.

Wróciłam do gabinetu dyrektora.

— Pani Parker, czy Victoria jest już gotowa do powrotu do domu?

— Prawie. Ale najpierw chciałabym, żeby pan czegoś posłuchał.

— Co się stało?

— Panna Collins odmówiła pomalowania twarzy Victorii.

— Wyjaśniła dlaczego?

— Powiedziała mojej córce, że makijaż nie sprawi, że takie dziewczynki jak ona będą piękne.

Dyrektor Harris zmarszczył brwi.

— To poważny zarzut.

— Rozumiem. Nie proszę o ukaranie kogokolwiek bez wysłuchania wyjaśnień.

— Czego więc pani oczekuje?

— Proszę podejść do stolika z malowaniem twarzy za jakieś trzy minuty. Tylko proszę mnie nie przedstawiać.

— Dlaczego?

— Chcę zadać jej jedno pytanie, zanim dowie się, kim jestem.

Dyrektor przez chwilę się zastanawiał.

— Dobrze. Ale jeśli sytuacja wymknie się spod kontroli, będę musiał zareagować.

— Oczywiście.

Victoria siedziała obok sekretarki i przeglądała książeczkę z obrazkami.

— Mamusiu?

— Jeszcze kilka minut, skarbie.

— A potem kino?

— Oczywiście.

Wróciłam na szkolną uroczystość.

Nauczycielka właśnie wycierała pędzelki.

— Przepraszam — zwróciłam się do niej przyjaźnie. — Czy mogłaby pani namalować mi małą złotą koronę na policzku?

— Pani?

— Chyba że za mną stoi inna trzydziestopięcioletnia księżniczka, która czeka na swoją kolej.

Roześmiała się.

— Przykro mi, ale to miejsce jest przeznaczone dla dzieci.

— Jaka szkoda. Od kilku dni ćwiczę już nawet królewskie pozdrowienie.

— Może w przyszłym roku.

— A kto ustala zasady?

— Szkoła.

— A dzieci same wybierają, co chcą mieć namalowane?

— Oczywiście. Na tym właśnie polega cała zabawa.

— Nawet jeśli pani nie podoba się ich wybór?

Zmarszczyła brwi.

— A dlaczego miałby mi się nie podobać?

— Chciałam się tylko upewnić. Nie odmówi pani małej dziewczynce tylko dlatego, że wygląda inaczej?

— Oczywiście, że nie! Wszystkie dzieci są tutaj mile widziane.

Uśmiechnęłam się.

— Ciekawe. Dzisiaj sześcioletnia dziewczynka poprosiła panią o namalowanie motyla. A pani powiedziała jej, że makijaż nie sprawi, że takie dziewczynki jak ona będą piękne.

Jej uśmiech natychmiast zniknął.

— Kto pani to powiedział?

— Czy to ma jakieś znaczenie?

— Dzieci czasami źle rozumieją słowa dorosłych.

— W takim razie proszę mi pomóc to zrozumieć.

— Po prostu wyjaśniłam, że malunki na twarzy nie zmieniają wyglądu człowieka.

— I po co trzeba było wyjaśniać to sześcioletniej dziewczynce?

— Była zdenerwowana.

— Zanim jej pani odmówiła czy dopiero później?

Nauczycielka zamilkła.

— Proszę posłuchać, niektórym dzieciom trzeba wyjaśniać rzeczywistość i nie pozwalać im budować złudzeń.

Poczułam, że mocniej ściskam torebkę.

— Jakich konkretnie złudzeń?

— Victoria ciągle powtarzała, że chce wyglądać jak pozostałe dziewczynki. Próbowałam jej wyjaśnić, że namalowany motyl nie zmieni tego, czym się różni od innych.

— I uznała pani, że pomoże jej powiedzenie, że jest brzydka?

— Uważałam, że to lepsze niż dawanie jej fałszywej nadziei.

— Fałszywej nadziei? — powtórzyłam. — Ona ma zaledwie sześć lat. Chciała po prostu motyla.

— Przekręca pani moje słowa.

— W takim razie proszę wyjaśnić wszystko dyrektorowi.

Nauczycielka odwróciła się.

— Panie dyrektorze Harris!

— Słyszałem wystarczająco dużo — odpowiedział.

Spojrzałam na kobietę.

— Jestem mamą Victorii.

Jej twarz nagle się zmieniła.

— Ach…

— Tak. Właśnie tak.

— Myślę, że doszło do nieporozumienia.

Ale nie skończyłam jeszcze mówić.

— W takim razie proszę nam wszystko wyjaśnić.

Spojrzała na dyrektora.

— Próbowałam pomóc Victorii zrozumieć, że malowanie twarzy nie ma większego znaczenia.

— Dlaczego była jedyną dziewczynką, której pani odmówiła? — zapytałam.

— Trudno jej było stosować się do instrukcji.

— Powiedziała pani, że makijaż nie sprawi, że takie dziewczynki jak ona będą piękne?

Zapadła cisza.

— Panno Collins? — zapytał dyrektor Harris.

Nauczycielka przełknęła ślinę.

— Być może nie wyraziłam się właściwie.

— Powiedziała to pani?

— Tak, ale nie chciałam…

— Na dzisiaj wystarczy — przerwał jej dyrektor.

— Proszę przejść ze mną do gabinetu.

— Ale stolik do malowania…

— Znajdę kogoś na zastępstwo.

Panna Collins spojrzała na mnie.

— Nie chciałam skrzywdzić pani córki.

— W takim razie mam nadzieję, że dobrze się pani zastanowi, dlaczego pani słowa okazały się tak okrutne.

Ale ból, który jej sprawiła, nie skończył się na tym.

Dyrektor Harris zwrócił się do mnie.

— Dokładnie zbadamy tę sprawę i poinformujemy panią o wynikach.

— Tego właśnie oczekuję. I proszę, nie pozwalajcie Victorii czuć się winną ani pocieszać nauczycielki.

— Oczywiście, nie będzie takiej potrzeby.

Przez chwilę wydawało mi się, że wszystko wreszcie zostało rozwiązane.

Ale wtedy mała dziewczynka zaczęła płakać.

— A gdzie jest ta pani, która malowała?

— Musiała już wyjść — wyjaśniła pracownica szkoły.

— Ale ja chcę swojego motyla!

— Postaramy się znaleźć kogoś innego.

— A pani może mi go namalować?

— Obawiam się, że nie, kochanie.

Victoria podeszła do mnie dokładnie w tej chwili, gdy obok pojawiła się inna dziewczynka.

— Victoria, czy ta pani odeszła dlatego, że płakałaś?

Moja córka zamarła.

— Nie, kochanie — szybko odpowiedziałam. — Dorośli musieli coś zmienić. Victoria nie jest niczemu winna.

Dziewczynka pobiegła.

Ale ten dzień miał jeszcze jedną niespodziankę.

Victoria pociągnęła mnie za rękaw.

— Mamusiu, przecież nie chciałam, żeby inne dzieci nie mogły mieć motyli.

Spojrzałam na pozostawione pędzelki.

I nagle przypomniałam sobie, czym kiedyś się zajmowałam.

Znalazłam dyrektora Harrisa.

— Kiedyś profesjonalnie zajmowałam się malowaniem twarzy. Czy mogłabym zająć to miejsce?

Spojrzał na mnie z zaskoczeniem.

— Mówi pani poważnie?

— Mam nawet nowy zestaw farb w samochodzie.

— W takim razie właśnie uratowała pani naszą uroczystość!

Dziesięć minut później siedziałam już przy stoliku ze świeżymi farbami i czystymi pędzelkami.

Victoria obserwowała mnie z boku, siedząc obok sekretarki.

— Chodź tutaj, kochanie! — zawołałam. — Będziesz pierwsza.

Powoli podeszła.

— Mogę namalować ci największego i najpiękniejszego motyla na całej uroczystości.

Pokręciła głową.

— Co się stało?

— Już nie chcę być piękna, mamusiu.

Odłożyłam pędzelek.

— Co masz na myśli?

— Przez piękno wszyscy się kłócą.

— Kochanie…

— Nauczycielka powiedziała, że jestem brzydka. Ty się zdenerwowałaś. Teraz inne dzieci są smutne.

Przysunęłam do siebie krzesło.

Następne słowa córki zmieniły wszystko.

— Posłuchaj mnie uważnie. Nie zmusiłaś nikogo do kłótni. Jeden dorosły powiedział coś przykrego, a drugi musiał zająć się tą sytuacją.

— Ale…

— I nigdy nie musisz zasługiwać na życzliwość innych, wyglądając w określony sposób.

Zamyśliła się.

— I tak pójdziemy do kina?

— Oczywiście!

— Dobrze.

Wróciła do sekretarki.

Miałam ochotę pobiec za nią.

Ale przy stoliku stał już mały chłopiec.

— A umie pani malować tygrysy?

Uśmiechnęłam się.

— Mogę namalować tak strasznego tygrysa, że przestraszy nawet dyrektora.

Chłopiec zachichotał.

— Naprawdę?

— Tylko nie mów dyrektorce, że tak powiedziałam.

Dyrektor Harris, stojący za jego plecami, wymownie odchrząknął.

— Chyba już za późno.

Chłopiec wybuchnął śmiechem.

Wzięłam pędzelek.

— Kim chciałbyś dzisiaj zostać?

— Tygrysem!

— Doskonale! W paski czy w cętki?

— Tygrysy mają paski!

— Dobrze. Chciałam się tylko upewnić, że znasz się na tygrysach.

Wkrótce podeszło kolejne dziecko.

— A ja mogę różowego motyla?

— Oczywiście! Z brokatem czy bez?

— Z brokatem!

— A ty kim chciałbyś zostać?

— Robotem.

— Doskonały wybór. Srebrnym czy niebieskim?

Wtedy Victoria poprosiła mnie o coś, czego zupełnie się nie spodziewałam.

Przez dwadzieścia minut malowałam dziecięce twarze, a córka w milczeniu mi się przyglądała.

Potem na krześle usiadła mała dziewczynka.

— Chcę motyla. Dokładnie takiego jak u Emmy.

— Różowego czy niebieskiego?

Zawahała się.

— Emma ma różowego.

— Ale przecież zapytałam, jaki ty chcesz.

Dziewczynka spojrzała na farby.

— A mogę pomarańczowego?

— Oczywiście!

— Ale Emma może pomyśleć, że to dziwne.

— W takim razie będzie miała na co popatrzeć.

Dziewczynka zachichotała.

Kiedy skończyłam, pobiegła do przyjaciół.

— Patrzcie! Sama wybrałam pomarańczowego!

Victoria śledziła ją wzrokiem.

— Mamusiu, ona nie wybrała różowego.

— Nie, kochanie.

— A jej motyl i tak jest piękny.

— Bardzo piękny.

Victoria spojrzała na farby.

— Mogę cię o coś zapytać?

— Oczywiście, kochanie.

— A ja mogę wybrać coś innego?

Uśmiechnęłam się.

— Oczywiście.

— Nawet jeśli nikt inny tego nie ma?

— Zwłaszcza wtedy.

Pochyliła się do mojego ucha.

— Chcę zielonego dinozaura.

Zamrugałam.

— Dinozaura?

— Z ogromnymi zębami!

— A co z motylem?

Zaczęła bawić się palcami.

— Tak naprawdę nigdy nie chciałam motyla.

Spojrzałam na nią ze zdziwieniem.

— Ale przecież mówiłaś…

— Bo Lily i Emma chciały motyle. A ty powiedziałaś, że będę piękna.

Przypomniałam sobie tamtą małą dziewczynkę, która dziewięć lat wcześniej marzyła o tym, by zostać smokiem.

Wtedy zastanawiałam się, dlaczego jej mama po prostu nie pozwala jej samej dokonać wyboru.

A teraz moja własna córka bała się przyznać, czego naprawdę pragnie.

— Przepraszam cię, kochanie.

— Za co?

— Za to, że zapomniałam zapytać, co naprawdę sprawi ci radość.

Przegapiłam coś znacznie ważniejszego niż zwykły motyl.

— Myślałaś, że będę smutna, jeśli zechcesz dinozaura?

Skinęła głową.

— Och, skarbie. Chcę, żebyś zawsze mówiła mi o tym, co naprawdę lubisz.

— Nawet jeśli to coś strasznego?

— Zwłaszcza jeśli strasznego!

— I nie będziesz się złościć?

— Ani trochę.

Przechyliła głowę.

— To możemy zrobić dinozaura?

Cicho się roześmiałam.

— Oczywiście. Jak bardzo ma być straszny?

— BARDZO STRASZNY!

— W takim razie koniecznie potrzebuje ogromnych zębów.

I ten dinozaur wkrótce zapoczątkował coś zupełnie nieoczekiwanego.

Namalowałam na jej policzku jaskrawozielonego dinozaura z groźnie zmarszczonymi brwiami i zabawnym, małym ogonem.

Kiedy podałam jej lusterko, Victoria aż westchnęła z zachwytu.

— Mamusiu! ON JEST PO PROSTU SUPER!

— Jak ma na imię?

— Pan Chompi!

— No oczywiście!

Głośno zaryczała.

Stojąca niedaleko dziewczynka odwróciła się.

— Victoria, co to jest?

— Mój dinozaur! Nazywa się Pan Chompi!

Dziewczynka pochyliła się bliżej.

— Jest zabawny. A mnie też możesz takiego namalować?

— Naprawdę? — zdziwiła się Victoria.

— Tak! Tylko mój musi mieć fioletowe zęby.

Uśmiechnęłam się.

— Nie ma problemu!

Kiedy zaczęłam malować, podeszło kolejne dziecko.

— A ja też mogę mieć dinozaura?

Wkrótce troje dzieci stało już w kolejce, czekając na własne dinozaury.

Victoria patrzyła na nie szeroko otwartymi oczami.

— Mamusiu? Spodobał im się mój pomysł?

— I to jak, kochanie!

Uśmiechnęła się tak szeroko, że nawet Pan Chompi wyglądał, jakby się pomarszczył.

Victoria uważnie na mnie spojrzała.

— Mamusiu, a kim ty chciałabyś zostać?

Uśmiechnęłam się.

— Może królową?

Wzięła czysty pędzelek.

— W takim razie potrzebujesz korony!

Po chwili na moim policzku pojawiła się nieco krzywa, złota korona.

— Gotowe! — oznajmiła uroczyście córka. — Teraz obie jesteśmy piękne!

— Zawsze byłyśmy piękne, kochanie.

Myślałam, że to był najlepszy moment całego dnia.

Ale się myliłam.

Kiedy zaczęłam pakować pędzelki, Victoria podeszła do mnie ze swoją kurtką.

— Mamusiu, mogę o coś zapytać?

— Oczywiście, o wszystko.

— A jutro mogę zabrać plecak z dinozaurem?

Zamarłam.

Plecak.

Ten sam, którego chciała jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego.

Ten, który przekonałam ją zostawić w domu, ponieważ pozostałe dzieci miały inne plecaki.

— Oczywiście, że możesz.

— Nawet jeśli nikt inny nie ma takiego?

— Nawet jeśli nikt inny.

Uważnie mi się przyjrzała.

— Na pewno ci to nie przeszkadza?

Przykucnęłam przed nią.

— Nie miałam racji, kiedy zmuszałam cię do ukrywania tego, co lubisz, kochanie. Już nigdy więcej tego nie zrobię.

Dotknęła mojego policzka.

— Mamusiu, ty też nie jesteś taka jak wszyscy.

— Naprawdę?

— Masz farbę na nosie!

Roześmiałam się.

Kiedy szłyśmy na parking, Victoria wzięła mnie za rękę.

— Mamusiu, a jutro mogę założyć moje żółte trampki?

— Oczywiście!

— Nawet jeśli Emma będzie się śmiać?

— Podobają ci się?

— To moje ulubione buty!

— W takim razie tylko to się liczy.

Uśmiechnęła się z zadowoleniem.

— I pasują do mojego plecaka z dinozaurem!

Po raz pierwszy od bardzo dawna nie mogłam się doczekać, aż moja córka będzie mogła wyróżniać się spośród innych.

Po kinie zatrzymałyśmy się jeszcze na lody.

Wtedy zadzwonił dyrektor Harris.

— Panna Collins na razie nie wróci do prowadzenia zajęć, dopóki nie wyjaśnimy całej sytuacji.

— Dziękuję.

— Jak się czuje Victoria?

Spojrzałam na córkę, która z zachwytem oglądała swojego dinozaura w witrynie sklepowej.

— Lepiej niż kiedykolwiek.

— Mamusiu? — Victoria pociągnęła mnie za rękaw.

— Tak, skarbie?

— A teraz jestem piękna?

— Zawsze byłaś cudowna, córeczko.

Uśmiechnęła się.

— Dobrze. Bo jutro chcę być fioletowym potworem!

Roześmiałam się.

— W takim razie będziemy potrzebować fioletowej farby.

I tym razem nawet nie zaproponowałam jej motyla.

Добавить комментарий