Król założył swojej córce welon i zakrył nim jej twarz, aby nikt w całym królestwie nie zobaczył jej od samego urodzenia aż do dnia ślubu. Od tej chwili twarz księżniczki stała się tajemnicą, o której nie wolno było mówić na głos, a każdy na dworze rozumiał, że są rzeczy, do których nie wolno się zbliżać.
Kiedy księżniczka Elina skończyła sześć lat, król ostatecznie utrwalił swoją decyzję. Nakazał, aby welon zawsze zakrywał jej twarz i sam dopilnowywał tego osobiście. Za każdym razem, gdy wychodziła do ludzi, podchodził do niej i delikatnie zasłaniał jej twarz welonem, jakby odcinał ją od cudzych spojrzeń i całego świata.
Od tamtej pory nikt w królestwie nie widział jej twarzy od samego urodzenia. Nie było to już tylko prawo — stało się częścią życia pałacu, częścią ciszy i strachu, który rósł razem z nią.
W pałacu zaczęły rodzić się plotki. Jedni mówili o klątwie. Inni — że król zobaczył kiedyś coś tak przerażającego, iż postanowił na zawsze ukryć córkę przed światem. Ale prawda pozostawała nieznana, bo jej twarz zawsze była zakryta welonem, a król wciąż i wciąż zasłaniał jej twarz, nie pozwalając nikomu zbliżyć się do tej tajemnicy.
Księżniczka dorastała w całkowitej izolacji. Prawie nie mówiła, unikała ludzi i zawsze trzymała się cienia pałacu. Jedyną jej ucieczką były noce, kiedy zostawała sama i cicho grała na starym pianinie w pustej sali. W takich chwilach wydawało się, że muzyka jest jedyną rzeczą, która jeszcze łączy ją ze światem.
Z biegiem lat strach wokół niej tylko narastał. Służba unikała jej wzroku. Kilku śmiałków próbowało poznać prawdę: jeden z dworzan chciał potajemnie zdjąć welon, ale został wygnany z królestwa; młoda służąca pewnej nocy próbowała unieść tkaninę, gdy księżniczka zasnęła przy kominku, lecz następnego dnia zniknęła. Po tym nikt już nie odważył się zbliżyć.
Król powtarzał zawsze to samo:
— Ona zdejmie welon dopiero w dniu swojego ślubu.
Ale lata mijały, a kandydaci na męża nie pojawiali się. Nikt nie chciał poślubić dziewczyny, której twarzy nikt nigdy nie widział od urodzenia.
Król się starzał. Jego spojrzenie stawało się coraz cięższe, a cisza w pałacu coraz głębsza. Rozumiał, że pewnego dnia go zabraknie, a córka pozostanie sama w świecie, który się jej boi.
I wtedy do królestwa przybył młody książę o imieniu Ryszard. Nie był najbogatszym dziedzicem, ale w jego spojrzeniu nie było strachu. Kiedy oznajmił, że chce poślubić księżniczkę, nawet nie widząc jej twarzy od urodzenia, cały pałac zamarł.
Ludzie nie wierzyli:
— Robi to dla władzy.
— Albo z ciekawości.
— Albo nie rozumie, co go czeka.
Mimo to ślub został wyznaczony.
W dniu ceremonii katedra była pełna. Ludzie stali nawet przy murach, czekając na chwilę, o której mówiono przez całe życie.
Gdy drzwi się otworzyły, w środku zapadła absolutna cisza.
Król prowadził córkę do ołtarza. Miała na sobie białą suknię, a jej twarz jak zawsze od urodzenia była zakryta welonem, który król ponownie delikatnie poprawiał przed wszystkimi gośćmi.
Książę Ryszard stał przy ołtarzu i po raz pierwszy w życiu nie wiedział, co zaraz zobaczy.
Kapłan rozpoczął ceremonię drżącym głosem.
I nadszedł moment prawdy.
Król powoli podszedł bliżej.
Cała sala zamarła.
Delikatnie uniósł welon.
I zdjął go z jej twarzy.
Sekunda ciszy rozciągnęła się w nieskończoność.
Cała katedra zastygła.
Pod welonem nie było ani brzydoty, ani blizn, ani niczego przerażającego.
Stała tam dziewczyna o niezwykłej urodzie, tak silnej, że ludzie nie mogli uwierzyć własnym oczom. Ale jej spojrzenie było puste i zimne — jakby lata izolacji odebrały jej wszystko, co żywe.
Król upadł na kolana.
— Dlaczego to zrobiłeś? — zapytał cicho doradca.
Odpowiedział:
— Bo piękno jej matki niszczyło królestwa. Ludzie prowadzili wojny, zdradzali się nawzajem, tracili rozum. Bałem się, że ta historia się powtórzy.
I wtedy księżniczka po raz pierwszy w życiu przemówiła.
— Myślałeś, że mnie chronisz… ale tak naprawdę zakryłeś moją twarz welonem od samego urodzenia i razem z nią całe moje życie.
Odwróciła się i powoli ruszyła ku wyjściu.
I nikt nie odważył się jej zatrzymać.
Mówi się, że zniknęła z królestwa tego samego dnia. Ale jej historia pozostała w legendach.
