Niektóre prezenty sprawiają, że ludzie są szczęśliwi, ale zdarzają się też takie, które wywołują gniew. Na przykład prezent świąteczny od mojego męża Murphy’ego. Jego twarz, kiedy otworzył swój prezent, stała się moim prawdziwym świątecznym prezentem, a ja spędziłam cały rok planując idealną zemstę. Otrzymać prezent, który sprawił, że jednocześnie zamarłam z przerażenia i poczułam, jak ściska mi się żołądek? Nie mówię tu o niemodnych ubraniach czy niepotrzebnych rzeczach, ale o prezencie, który zmusza cię do zastanowienia się, czy ta osoba naprawdę wie, kim jesteś. A jeszcze gorzej — czy znaczymy dla niej cokolwiek.
Z Murphy’m zawsze żyliśmy skromnie. Pracował w hucie, często zostając do nocy, jego plecy bolały, a ręce były pokryte bliznami. Był dumny z tego, że może utrzymać naszą rodzinę, pachnąc olejem maszynowym i wiórami metalowymi. Ja dorabiałam, opiekując się dziećmi sąsiadów, żeby opłacić rachunki i nakarmić dzieci. Ogólnie ledwo wiązaliśmy koniec z końcem, a wtedy nie było miejsca na luksusy. Umówiliśmy się, że będziemy oszczędzać na prezenty tylko dla naszych rodziców i córek, a dla siebie nic nie kupimy.
Ale w te Święta Murphy postanowił zmienić zasady.
— Hej, Suzanne, mam dla ciebie prezent! — jego głos zabrzmiał dziesięć dni przed Świętami. Usiedłam, żeby sprawdzić zadania z matematyki dla małego Tommy’ego, który nie mógł opanować dzielenia, i poszłam do salonu, słysząc jego radość. Przede mną stała ogromna paczka, owinięta błyszczącym papierem, który musiał kosztować fortunę. A on stał tam, uśmiechając się jak dziecko, które znalazło ciastka w szafce.
— Co to? — zapytałam, czując, jak bije mi serce. Dla kogoś, kto zwykle uważał, że papier gazetowy i taśma wystarczą do pakowania, pudełko było ogromne, prawie do biodra.
— To prezent dla ciebie na Święta! Postanowiłem w tym roku zrobić coś specjalnego, coś znaczącego, chociaż zwykle nie wydajemy pieniędzy na prezenty — powiedział, dumny ze swojej decyzji.
— Murphy, nie stać nas na to…
— Suzanne, poczekaj do Świąt! Pokochasz to! Nigdy nie dostałaś czegoś takiego, obiecuję!
Zaczęłam snuć przypuszczenia. Może udało mu się zaoszczędzić na coś, o czym marzyłam? Może kupił jedwabne pościele, które podziwiałam w witrynie, albo wymienił zepsuty telewizor? Czasami łapałam jego wzrok, kiedy z satysfakcją patrzył na ten prezent, jakby rozwiązał wszystkie nasze problemy.
Na Święta wszyscy zebraliśmy się w salonie. Rodzice Murphy’ego usiedli na naszej starej kanapie, podczas gdy nasze córki leżały na podłodze przy choince. Cały dom wypełniał zapach cynamonu, igliwia i świeżo upieczonych ciasteczek. Murphy kiwnął mi z niecierpliwością, kiedy zbliżyłam prezent.
— No dawaj, otwórz go, Syu! Czekałaś na to cały rok! — powiedział z uśmiechem pełnym oczekiwania.
Ostrożnie zdjęłam opakowanie, ręce lekko drżały z ekscytacji. Kiedy otworzyłam pudełko, zamarłam. W środku był odkurzacz — ten sam, który używa się w garażu, z jaskrawą etykietą, reklamującą jego „niesamowite funkcje” w usuwaniu wiórów metalowych i kurzu.
— Odkurzacz? — byłam w szoku. — To twój prezent na Święta?
— To najlepszy odkurzacz! Sprawdziłem go już w garażu! Świetnie radzi sobie z wiórami metalowymi i kątami! — powiedział z dumą Murphy.
Nie mogłam w to uwierzyć. Kupił odkurzacz dla siebie i zapakował go jako prezent dla mnie! Byłam całkowicie załamana i czułam się upokorzona. W tej sytuacji nie mogłam nawet przypomnieć sobie, co Murphy mówił mi wcześniej o praktycznych prezentach. Rzuciłam pudełko i pobiegłam do sypialni, gdzie zaczęłam płakać.
Ta scena na zawsze pozostała w mojej pamięci, a tej nocy spałam na kanapie, przekręcając w głowie wszystkie urazy. Murphy w tym czasie narzekał swoim rodzicom, że jestem „zbyt egoistyczna”. Przez cienkie ściany słyszałam, jak jego ojciec Frank ganił mnie, a matka Eleanor próbowała go uspokoić. Ale w mojej głowie już kiełkował plan zemsty.
Cały rok się przygotowywałam. Na następne Święta zrealizowałam swoją zemstę. Zaprosiłam całą rodzinę, w tym dalszych krewnych, w tym ciotkę, wujka i kuzynów. Kiedy przyszli, z uśmiechem wręczyłam Murphy’emu ogromne pudełko z czterowarstwowym papierem toaletowym. To było najbardziej „praktyczne” i „potrzebne” według jego gustu.
Kiedy otworzył pudełko i znalazł w nim papier toaletowy, jego twarz zmieniła się z zaskoczenia na pełen przerażenia wyraz.
— Co to?! — wykrzyknął, patrząc na mnie z zaskoczeniem.
Wstałam i, uśmiechając się, powiedziałam:
— To wysokiej jakości czterowarstwowy papier toaletowy. Bo, jak mówiłeś, Święta to nie to, czego chcemy, a to, czego potrzebujemy. Pomyślałam, że ta rzecz będzie przydatna zarówno w domu, jak i w garażu. I, przy okazji, wzięłam przemysłową ilość — będzie jeszcze wygodniej.
Rodzina wybuchła śmiechem. Murphy zarumienił się, a jego oczy pobledły z wstydu. Potem było jeszcze zabawniej: wszyscy zaczęli się śmiać, a ja czułam, jak plan zakończył się perfekcyjnie. Nawet jego rodzice nie mogli się powstrzymać i cicho oklaskiwali mnie.
Od tamtej pory Murphy nigdy więcej nie odważył się dawać „praktycznych” prezentów. A ja przygotowałam specjalną półkę w szafie na wypadek, gdyby znów postanowił kupić coś „przydatnego”. Czasem zemsta nie jest podawana na gorąco, może być podana z kokardą i eleganckim opakowaniem… albo z czterema warstwami papieru toaletowego.
